De Verenigde Staten bleven als wijnland lang onder mijn radar. Toen ik eind augustus de lokale drankencentrale binnenstapte had ik dan ook twee doelen voor ogen: Onze water- en frisdrankvoorraad opnieuw aanvullen, en mezelf een fles Chardonnay van het Californische Wente Vineyards cadeau doen.

Wat begon met een teleurstelling (de Chardonnay was er niet meer), ging over in een zeer aangenaam gesprek over wijn met de zaakvoerdster van de drankencentrale, en eindigde in de aanschaf van deze Zuid-Afrikaanse blend van Cheninc Blanc, Chardonnay, Viognier en Roussanne.

Ik stond, en sta nog altijd, best wantrouwig tegenover Zuid-Afrikaanse wijn. Het gebrek aan regelgeving zoals we die in West-Europa kennen staat voor mij gelijk aan een gebrek aan consistentie in kwaliteit. In mensentaal: Er is in Zuid-Afrika weinig regelgeving rond opbrengsten per hectare wijnbouwgrond. Een wijnboer die zijn portefeuille boven het product stelt zal er dus in slagen enkele jaren na elkaar een leuke wijn in grote oplages te produceren, waarna de bodem volledig verschraalt, de druiven niet genoeg voedingsstoffen uit de bodem kunnen halen en de wijn een schim wordt van wat hij ooit was. Dit terwijl de wijnboer in kwestie renteniert onder de brandende Zuid-Afrikaans zon.

Het leuke, en dat weet ik dan weer dankzij de eigenares van Drankencentrale Claessens, is dat deze JAN White Blend een uitzondering vormt op bovenstaande tirade. Deze wijn, samen met de rode variant, werd in opdracht van Jan Hendrik van der Westhuizen ontwikkeld door wijndomein Zevenwacht. Jan Hendrik wie? De bezieler achter deze wijn is één van de eerste Zuid-Afrikaanse chefs die erin slaagde een Michelinster in de wacht te slepen. Toen hij met het idee kwam een eigen wijn op de markt te brengen was er één voorwaarde: De wijn moest en zou een ode zijn aan de allereerste slok die hij ooit nam.

Kort samengevat: Mijn verwachtingen liggen hoog!

Ik ontkurk de fles, schenk wat wijn in mijn glas en … word onmiddellijk verleid door de complexe neus waarin fruitige aroma’s zoals pompelmoes en limoen de hoofdrol spelen. Het fruitige wordt mooi gedragen door een kruidige ondertoon en subtiel verweven aroma’s van vanille. Daarmee geeft deze wijn onmiddellijk weg dat hij in houten vaten gerijpt heeft.

De eerste aanzet in de mond is fris, fruitig en mineraal. Mineraal is een term die je wel vaker tegenkomt wanneer het over wijn gaat en die voor een buitenstaander best vaag kan klinken. Een ex-collega omschreef mineraal ooit als het gevoel dat je krijgt wanneer je een gladde kei uit de rivier plukt en er aan likt. Die omschrijving dekt, wat mij betreft, de lading.

De mond maakt de beloftes uit de neus waar met opnieuw veel fruit, kruidigheid en zachte hints van vanille. Houtlagering bij witte wijnen resulteert vaak in volle witte wijnen (denk: Bourgogne), maar dat is hier zeker niet het geval. Wat opzoekwerk leert dat de houtlagering minimaal was, waardoor de wijn van begin tot eind zeer strak en levendig blijft.

Eindigen doen we in een lange afdronk met een leuk bittertje. Als ik dan toch even negatief mag zijn, vind ik de alcohol iets te prominent aanwezig in de afdronk. Op het branderige af.