De kop is er af. Of om in thema te blijven: De kurk is uit de fles! Voor mijn eerste Okshoofd-proefnotitie heb ik me in mijn veranda genesteld met Podere in mijn glas. Een rode wijn van het Italiaanse huis Umani Ronchi.

Ik moet toegeven dat het geen gemakkelijke bevalling was. Weken heb ik getwijfeld: Rood of wit? Frans of Italiaans? Misschien toch iets exotischer? Duur? Goedkoop? Moldavië? … Toch nog eens online kijken bij enkele van mijn favoriete wijnhandels. Wat hebben zij nog op voorraad? Welke wijn is het waard de spits af te bijten? Welke wijn wordt mijn figuurlijke fles Champagne die tegen de boeg van het Okshoofd-schip zal knallen om me van een behouden vaart te verzekeren?

En daar lag hij dan. Gewoon thuis. Vergeten in een donker hoekje. Geduldig wachtend om (her)ontdekt te worden. Plots vielen alle puzzelstukken in elkaar.

Eigenlijk mag het geen verrassing heten dat uitgerekend een wijn van Umani Ronchi de honeurs mag waarnemen. Wie mij een beetje kent weet immers dat Umani Ronchi al jaar en dag één van mijn go-to wijnhuizen is. Daar heb ik zo mijn redenen voor. Om te beginnen weet het huis te charmeren met een mooi, uitgebreid gamma met daarin voor ieder wat wils. Daarnaast, en zeker niet minder belangrijk, zijn alle wijnen uit het gamma super drinkbaar. Tot slot, en misschien wel het allerbelangrijkste, is een fles van dit huis geen aanslag op je portefeuille.

Podere dus. Een monocépage van Montepulciano, wat wil zeggen dat het een wijn is gemaakt van één enkel druivenras. In dit geval… Montepulciano. Eén van de meest verspreide inheemse druivenrassen van Italië; Vooral geteeld langs de Adriatische kant van het schiereiland. Het is dan ook daar, in de zonovergoten Abruzzese provincies Chieti en Teramo, dat we de wijngaarden vinden die aan de basis van deze wijn liggen.

De wijnmakers van Umani Ronchi maken zich sterk dat ze met deze Podere een interpretatie van Montepulciano brengen die de typische kenmerken van deze druif benadrukt. Dat wil zeggen dat we in het glas wellicht aroma’s van zwart fruit aantreffen op een kruidige ondertoon.

Maar maken ze deze beloftes ook waar?

Terug naar mijn veranda, waar ondertussen een gevuld glas voor me staat. Met een mix van gezonde spanning en kinderlijk enthousiasme heb ik deze Podere daarnet ontkurkt. Je maakt maar één keer een allereerste proefnotitie voor je hobbyproject, toch?

En daar ga ik onmiddellijk een eerste keer de mist in. Mijn enthousiasme heeft duidelijk de bovenhand genomen en ik heb de wijn iets te koud geschonken. Ik vouw mijn handen rond het glas en geef de wijn even de tijd om op temperatuur te komen. Een te koude wijn sluit zich en geeft minder van zijn aroma’s vrij. Meteen ook de reden waarom die goedkope wijn op café altijd ongelooflijk koel geserveerd wordt.

Poging twee. Wat onmiddellijk opvalt is de intens robijnrode kleur. Ik laat de wijn zachtjes in contact komen met de wanden van het glas en merk dat de tranen naar de dikke kant neigen en eerder traag terug naar beneden lopen. Een bevestiging dat deze wijn iets hoger in alcohol is.

Initieel geeft de neus weinig van zijn aroma’s prijs. Na het walsen komen de typische Montepulciano-aroma’s dan toch voorzichtig naar boven, zij het eerder matig. Desondanks valt duidelijk pruim en kers te ontwaren. Mild, zacht, delicaat. Met slechts twee uitgesproken aroma’s doet de neus wel eenzijdig aan.

Over naar het proeven. Wat onmiddellijk opvalt is het droge, fruitige karakter van deze wijn. De kers die in de neus al aanwezig was komt hier helemaal tot zijn recht. Deze podere is mooi in balans met een goed evenwicht tussen zuur, zoet, tannine en alcohol, waarbij geen van deze componenten de bovenhand neemt. Met een smaakvolle, middellange afdronk toont de wijn ook hier dat hij over de nodige kwaliteiten beschikt.